گوشه اتاق ذهنم

خورشید می شود آبنبات چوبی ام که چوبش کنده شده..

ماه می شود قرص های نعنایی که دوران کودکی ام را شیرین می کرد..

روشنای سحرگاهم کو؟

 تو ندیدی اش که از کدامین سو رفت؟

بگو به من...

به من جرعه ای نور بده...

چیز دیگری نمیخواهم از تو...

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

خاک.... 

یک . . .

دو . . .

سه . . .

گورکن با بیل کهنه و سردش . . .

بر جسمِ من در گور . . .

خاک می ریزد . . .

خاک می ریزد . . .

کلنجار سکوت و حرف های شاعر مغموم

و استبداد و شعر و واژه هایی گنگ و نامفهوم

بتشبیهد به دریا رود ساحل کوه باران باد

نمی داند چه چیزی را به جز این حسرت موهوم

بسانسورد خودش را یا بگوید هر چه باداباد

و ترس شاعر از زندان و دار و ضربه ی باتوم

تمام روز علافی به وبگردی و ولگردی

پی احساس بی دردی که دردش را کند مکتوم

تم اصلی زبان و فرم اشعار نو و کهنه

شده غم نامه هایی در عزای عاشق مظلوم

خلاصه می شود حرفش به عشق و عاشقی یا غم

در این افعال مجهولی برای فاعل معلوم

مردد مانده... دردی را دوا کرده است اشعارش؟

مصمم می شود... آثار خود را می کند معدوم

/ بابک

سایه ی قلم

راه صاف بود و آسمان دنیای آفاق
خانه سرد بود و مردمان رویای آزاد
کس را رنگی نبود بالای بی رنگی
قاصدک
آن که نوایش سادگی بود
غنچه ی پابست سرو یاور آزادگی بود
باورش شد نیست هیچ رنگی بالای بی رنگی
اما نفهمیدش چه شد؟
آن همه رنگ از کجا آمد جلو
قاصدک مبهوت
آن که تا حال بود اصلا چه بود
حال او ماند و
رویایی که اصلا رنگ رویایی نبود
باوری با سادگی هم ساز و لالایی نبود
آن که با او بود اصلا او نبود
آن همه رنگ را او از کجا پیدا نمود
قاصدک گنگ بود
باور بی جلا
از درون خالی شد از هر ابتلا
باید او می رفت
اما کجا؟
باید او رنگی به رویا می کشید
اما کدامین رنگ با او بود هم نوا؟
- قاصدک
قاصدک تنها,
دفترش را ورق می زد
خاطرات بی پناهش را.
با خودش می کرد نجوا
اما چه بی معنا.
چه آمد سر آن همه یکرنگی و صفا
آسمان محو, آئینه نا پیدا, ماه شد تقسیم آدم ها
ابر گرید, زمین زد پوز خندی تلخ, غنچه ها بالا
گل پلاسید, سبزه تنها شد,زمین غمگین....

ک.م(قاصدک) 26/1/۸۷

----

توضیح:

این شعر با همین مشخصاتی که درج کردم برام از طرف "قاصدک" عزیز ارسال شده.

به قاصدک گرامی:

 دوست خوبم شعر پرمفهوم و زیبایی بود. و چندین مرتبه خوندمش. از اونجایی که نظرم رو پرسیدی به عنوان یه خواننده (و قطعن نه به عنوان کارشناس!): در بسیاری از خط ها وزن رو می شود به خوبی مشاهده کرد و همچنین قافیه را. اینکه در شعر نویی از این دست وزن و قافیه را به این شکل به کار ببریم باید با احتیاط صورت بگیرد. به هر روی تا حد خوبی تونستی که هم معنا و هم وزن رو در کنار هم منتقل کنی. امیدوارم که باز هم کارهای شما ادامه داشته باشه. و اگر وبلاگ دارید آدرسش رو بگو تا تو لیست نویسنده های وبمون لینک بدهم. ممنون از لطف شما - مانی

- پاركهاي تهران بهتراست يا بيمارستانهايش

سرعت ميگيرد اين تختخواب

با آباژور خاموش

درخيابانهاي خلوت،

فقط كافيست

ليواني آب تهران به من بدهيد

تا آرام بگيرد اين كدﺋين،

وتعريف كنم

كه تمامي خوابهاي من هيچ تعريفي نداشته اند تمامي عمر

كه اين زن

كه اين خيابان

كه اين حرفها

از دست من در مي روند،

روي دستهاي من مرده اند،

فقط ليواني آب تهران به من بدهيد

داشت يادم مي رفت،

حرفهاي ديگري هم بود

اما مگر مي گذارد اين ميگرن.

تو چندمين شخصيت آن قصه بودي؟

مرد بودي يا زن؟

زن نمي گرفتي يا شوهر نمي كردي؟

سرعت مي گيرد اين تختخواب

با آباژور خاموش

در خيابانهاي خلوت،

فقط كافيست كه كلاه از سر بردارم و مزرعه هاي تو را...

نه ميخواهم روش ديگري انتخاب كنم

اما چه فايده اي دارد

كه اينجا برج ايفل ندارد

تا آن پرنده مردني من باشم.

سرعت مي گيرد اين تختخواب

با آباژور خاموش

در خيابانهاي خلوت،

اگر آمدي ميدان آزادي بزرگ است و تكراري،

توي كيفت خشابي فشنگ بگذارو

برق لب و كرم ضد آفتاب

بيا ميدان آزادي را جاي ديگري ببريم

هر جايي كه تو آمدي ميدان آزادي من آنجاست،

نه تو هيچ وقت آزاد نبودي

ليواني آب تهران به من بدهيد

تا پايتخت همه حرفهاي عاشقانه جهان شوم.

با اينهمه

شبها سگهاي ولگرد در پاريس هم پارس مي كنند.

ليواني آب تهران به من بدهيد

تا آرام بگيرد اين وطن،اين تن،

ميدان آزادي كوچك است

ومن حرفهاي ديگري نيز داشتم

مي ترسم لو برويم.

-------------

همونطور كه گفتم دوستاني كه شعر مي گويند مي توانند آدرس وب شعرشون و يا چند نمونه از اشعارشون رو براي من به درخشش ماه بفرستند و يا ايميل بزنند.

-

غرق در مه،

كه مزارع را پوشانده...

نگاهم خيره ،

گویی

از هجرت تو

زندگی راسراسر سکوت فرا گرفته

گویی

زندگی هم

در رویای شیرین بازگشت ،

درخیال رجعت تو آرمیده است !

و من

سهمی کوچک ازتنهایی را

به یک دنیا سپرده ام !

ودر این مه

آخرین خاطراتت

آخرین پیام تو

اینک فرو خفته ،

ومن در این دنیای بی ترانه

شک دارم

به حقیقت تو

وبه حقیقت پیام تو !

ای کاش

رویای بی پایان حضور تو

به بیداری برسد !

واین سکوت درهوای تو

مثل رویایی دیگر

به واقعیت

حضور تو

پیوند خورد !

"شادی"

بیا از مرز من گذر کن!!!

تن را خواهشی نیست ،

روح را بشکاف!

میان هست و نیست،

مانده ام،

گذری یا هیچ؟

اصالت را عبور ده

میان زیبایی!

در هذیان زیباییهایت مانده ام!

برای بوئیدنت،

مه آلوده شب را پیمودم،

غبار بر کن،

تازگی را نغمه کن،

مرا آوازی!

بخوان تمام بودنم را. 

-- فریبا --